บทที่ 8 ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น

ตอนที่ 8 ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้น

“ถ้ายังแซว เราจะเปลี่ยนใจแล้วนะ”

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่น้ำเสียงของเธอกลับเบาจนแทบไม่มีความน่าเกรงขาม บอสจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะจับแขนเธอให้เดินไปพร้อมกันอย่างระมัดระวัง

รถของเขาจอดอยู่ไม่ไกลนัก เป็นรถหรูยุโรปสีเข้มที่ดูเรียบเท่และสะอาดสะอ้าน บอสเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้ ก่อนจะยกมือกันขอบประตูเหนือศีรษะเธอตามสัญชาตญาณ

ใบหม่อนชะงักไปชั่วขณะกับท่าทางใส่ใจนั้น แต่เพราะง่วงเกินกว่าจะคิดอะไรต่อ เธอจึงเพียงก้มตัวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังนุ่ม ๆ

บอสเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ แล้วหันมามองหญิงสาวที่นั่งเอนศีรษะพิงเบาะ ดวงตากลมโตของเธอใกล้จะปิดเต็มที

“คอนโดอยู่ที่ไหน”

ใบหม่อนบอกชื่อคอนโดและเส้นทางคร่าว ๆ ด้วยเสียงงัวเงีย จากนั้นจึงหันหน้าไปทางกระจกหน้าต่าง ตั้งใจเพียงว่าจะหลับตาพักสักครู่เท่านั้น

แต่ไม่ถึงห้านาที ลมหายใจของเธอก็เริ่มสม่ำเสมอ

บอสเหลือบมองคนข้างกายแล้วชะงักไปเล็กน้อย ใบหม่อนหลับไปแล้วจริง ๆ ศีรษะของเธอเอนพิงกระจก ผมยาวบางส่วนตกลงมาปิดแก้มขาวซีด

ชายหนุ่มค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงโดยไม่รู้ตัว เขาปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้อุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเสื้อช็อปที่วางอยู่เบาะหลังมาคลุมให้เธออย่างเบามือ

ปลายนิ้วของเขาเกลี่ยปอยผมที่เกือบจะปิดริมฝีปากของหญิงสาวออก ทว่าเมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร บอสก็รีบชักมือกลับแล้วกระแอมเบา ๆ

“ไว้ใจเราขนาดนี้เลยหรือไง”

เขาพึมพำกับตัวเอง

กระทั่งรถแล่นมาจอดบริเวณหน้าคอนโด บอสจึงปล่อยให้เธอหลับต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะต้นแขนเบา ๆ

“ใบหม่อน”

คนถูกปลุกขยับตัวเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างคนยังไม่อยากตื่น

“ใบหม่อน ถึงแล้วครับ”

น้ำเสียงนุ่มที่ดังอยู่ใกล้ ๆ ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอกะพริบตาปรือ ๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะมองไปรอบตัวอย่างสับสน

เมื่อสายตาเห็นใบหน้าของบอสอยู่ตรงหน้า ความทรงจำก่อนหน้านี้จึงย้อนกลับเข้ามาในทันที

ใบหม่อนรีบลุกนั่งตัวตรงแล้วดึงเสื้อช็อปที่คลุมอยู่บนตัวออกเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกขึ้นด้วยความตกใจ

เธอหลับจริง ๆ หรือเนี่ย

ที่สำคัญ เธอยังหลับอยู่บนรถของบอสอีกต่างหาก

ปกติใบหม่อนเป็นคนระวังตัวมาก ต่อให้ขึ้นรถของคนรู้จัก เธอก็แทบไม่เคยปล่อยตัวเองหลับสนิท แต่ครั้งนี้เธอกลับหลับโดยไม่รู้สึกหวาดระแวงแม้แต่น้อย

หญิงสาวก้มมองเสื้อช็อปบนตัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ขอบคุณนะบอส”

บอสไม่ได้ตอบทันที เขามองใบหน้าที่ยังดูง่วงงุนของเธอพลางขมวดคิ้ว

“ทำไมง่วงขนาดนั้น นอนดึกเหรอ”

ใบหม่อนยกมือขึ้นสางผมอย่างเก้อเขิน ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“เรารับงานแปลเอกสารด้วยน่ะ ช่วงนี้ลูกค้าเร่งมาด้วย เลยนอนดึกติดต่อกันหลายวัน”

“ทั้งเรียน แล้วยังรับงานอีก?”

น้ำเสียงของบอสฟังดูไม่พอใจเล็กน้อย เขาเอนตัวเข้ามาใกล้จนใบหม่อนชะงัก แผ่นหลังของเธอขยับไปชิดกับเบาะอย่างไม่รู้ตัว

ดวงตาคมของเขาจับจ้องใบหน้าเธอ สีหน้าจริงจังเสียจนหญิงสาวเผลอกลั้นหายใจ

“ทำไมต้องทำงานเยอะขนาดนั้น”

“ก็…”

ใบหม่อนยังไม่ทันตอบ บอสก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ

“เป็นแฟนกับเราสิ เราเลี้ยงเธอได้”

หญิงสาวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าจะร้อนผ่าวขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอยกมือกอดอกแล้วเชิดหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจสายตาของเขา

“รู้น่าว่ารวย แต่ครอบครัวเราก็รวยย่ะ ไม่ต้องมาอวด”

บอสหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายราวกับชอบใจเวลาที่เห็นเธอทำท่าถือดีใส่

“ไม่ได้อวด แค่อยากบอกว่าเลี้ยงไหว”

ใบหม่อนหันไปถลึงตาใส่ แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อกลับทำให้ท่าทางดุของเธอไม่น่ากลัวเลยสักนิด

บอสยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ทว่ายังคงยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“โอเค ไม่แกล้งแล้ว สรุปทำไมถึงรับงานเยอะ”

หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะตามเดิม น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“เราว่าบางทีมันก็เป็นการหาประสบการณ์น่ะ ได้ใช้ภาษาจริง ได้เจองานหลายรูปแบบด้วย ไม่ได้คิดอะไรเยอะหรอก แต่ครั้งนี้คงรับเยอะเกินไปจริง ๆ ว่าจะรับงานให้น้อยลงแล้ว”

บอสพยักหน้าช้า ๆ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ดีแล้ว เงินหาเมื่อไรก็ได้ แต่สุขภาพเสียแล้วมันไม่คุ้ม”

ใบหม่อนหันไปมองเขาอย่างประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าคนที่ดูเป็นแก๊งวิศวะตัวร้าย ชอบแซวคนอื่นไปทั่ว จะพูดอะไรเป็นผู้เป็นคนได้ขนาดนี้

ยิ่งได้รู้จัก เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าบอสไม่เหมือนภาพที่เธอเคยมองเขาเอาไว้เลย

เขาอาจจะกวนประสาท ชอบแกล้ง และพูดจาตรงเกินไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่เธอตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เขากลับเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ

ที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือ เธอรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่กับเขา

ปลอดภัยจนกล้าหลับสนิทอยู่บนรถของเขา โดยไม่ระแวงแม้แต่น้อย

ใบหม่อนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย

หญิงสาวรีบเปิดประตูรถเพื่อหลบหนีจากความรู้สึกแปลก ๆ ของตัวเอง แต่ก่อนลงก็ยังไม่ลืมหันกลับไปหาเขา“ขอบคุณนะบอสที่มาส่งเรา”

บอสพยักหน้ารับ ดวงตาคมยังคงมองเธอไม่วางตา

“ขึ้นไปแล้วรีบนอนพัก อย่าฝืนทำงานต่ออีกนะ”

“รู้แล้วน่า”ใบหม่อนตอบเสียงเบา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงยิ้มให้เขาเล็กน้อย

“ไว้เดี๋ยวเราเลี้ยงข้าวขอบคุณนะ”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของบอสก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาของเขาเป็นประกายราวกับคนที่เพิ่งได้รับของรางวัลชิ้นใหญ่

“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ”

“อื้ม”

ใบหม่อนพยักหน้า ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินเข้าคอนโดอย่างรวดเร็ว ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็อดหันกลับไปมองไม่ได้

รถของบอสยังคงจอดอยู่ที่เดิม ชายหนุ่มลดกระจกลงแล้วยกมือโบกให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างประหลาด

ใบหม่อนรีบหันหน้ากลับแล้วเดินเข้าอาคารคอนโดทันที มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะหน้าอกตัวเองเบา ๆ ราวกับต้องการห้ามหัวใจไม่ให้เต้นแรงเกินไป

นี่เธอยอมให้บอสมาส่งถึงคอนโดจริง ๆ เหรอ แถมยังหลับบนรถของเขา และเป็นฝ่ายชวนเขาไปกินข้าวอีกต่างหาก!